Alamat ng Bangus

Bersyon ni JBS

Noong unang panahon, masaganang nakabibingwit ng yamang dagat ang mga tao. Tanging isda pa lamang ang nakukuha sa karagatan. Ang kani-kanilang mga nahuhuling isda ay ipinagbibili sa mga palengke habang ang iba ay inuuwi sa bahay upang makain ng pamilya.

 

Subalit ang masaganang pangingisda ay naging daan sa kasakiman ng ilan sa kagustuhang makapabingwit nang mas marami at kumita nang mas malaki. May mga nangingisda sa araw man o gabi para makarami ng huli, may mga nagpapasabog ng dinamita upang madaling makapangisda, may nagbubuhos ng mga kemikal sa tubig upang agad na lumutang ang mga isdang namamatay. Hanggang sa masira maging ang tahanan ng mga isda sa kailaliman ng karagatan. Naghari ang kasakiman ng tao sa paghahanapbuhay.

 

Dahil sa mga nangyari, nagalit ang diyosa ng karagatan. Ginamit niya ang kaniyang kapangyarihan para protektahan ang lahat ng mga natitira pang isda. Itinago niya ang lahat ng mga isda upang hindi mahuli at makuha ng sinuman upang pagkakitaan. Nalugmok naman ang mga mangingisda dahil sa kawalan ng huli. Unti-unting nalugi ang kanilang negosyo at nagtiis na lang sa pagkain ng gulay.

 

Nagsisi ang lahat dahil sa pang-aabusong ginawa sa karagatan. Tuwing madaling-araw ay lumalabas ang mga mangingisda hindi para manghuli kundi para manalangin sa diyosa ng karagatan na muling ibahagi ang yamang dagat nito. Nangako silang hindi na muling sasamantalahin ang mga biyaya ng katubigan. Naawa naman ang diyosa. Nakita niya ang sinseridad sa pagsisisi ng mga mangingisda. Mula rito'y muli niyang ibinahagi ang mga isda sa mga tao. Natuwa ang mga mangingisda, mayroon na sila muling ipanghahanapbuhay at ipangkakain sa pamilya. Ngunit napansin nilang ang kanilang nahuhuling isda ay iba sa nakasanayan nilang mabingwit. Kakaiba ang isdang ito. Malaki, mataba, at maputi subalit punong-puno ito ng napakaraming tinik. Napansin nilang masasarapan ang tao dahil sa hugis at anyo nito pero mahihirapan din ang tao na kainin ang ganitong uri ng isda sa dami ng tinik. Gayunpaman ay hinuli nila ang mga ito, ibinenta sa palengke, at ipinakain sa pamilya.

 

Naisip nilang maaaring biyaya ng diyosa ng karagatan ang malaki, mataba, at maputing isda ito subalit kaparusahan din dahil sa dami ng mga tinik. Dito nila naunawaan na ang pagkain ng isdang ito ay hindi karaniwan, kailangang paghirapang tanggalin ang mga tinik upang matikman ang tunay na sarap nito. Katulad ng kanilang pangingisda, kailangang paghirapan nang husto at iwasang maging sakim upang makahuli nang mas marami.

 

Ang isdang ito ay kilala na ngayon bilang BANGUS.