Maling Akala (Isang Dagli)

Likha ni: Jun-Jun

Bumukas ang mga mata ko at nagising sa ingay sa paligid. Pagkakita ko, nagkakagulo sila. Nakita ko ang pagbubuntalan nina Kiko at Hiro. Murahan, batukan, sipaan. At sa harapan ko pa talaga. Isang dipa lang ang layo sa'kin. Wala si Ma'am Resurrecion nang mga oras na iyon. Nagtitinginan lang ang mga kaklase kong babae. Yung mga lalaki naman, sige lang ang sigaw imbes na awatin ang kanina pang nagrarambol.

"Hoy, ang ingay niyo!" sigaw ko. Pero wala yatang nakarinig sa akin. Sumigaw ulit ako, "tigilan niyo na yan!" Wala pa ring nakarinig dahil sa lakas ng mga hiyaw ng mga lalaki.

Maya-maya, mas lumakas ang sigaw. Nakita kong may hawak na arm chair si Kiko at balak na ibato ito kay Hiro. Alam kong pwedeng mapilay si Hiro na nasa harapan ko lang sa bigat ng kahoy na upuang 'to. Pero noong inihagis na ni Kiko ang upuan, madaling naka-iwas si Hiro. Naaninag ko ang mabigat na kahoy na upuan. "Putcha! Papunta sa'kin" sabi ko sarili ko. Ngunit, ang bagal. Parang bumagal ang oras. Parang binibigyan pa ko ng pagkakataon para umalis sa kinauupuan ko. Binalot ako ng kaba. Pero, bakit ganoon? Hindi ko maigalaw ang katawan ko. Ang hirap. Napapikit na lang ako. Hinintay ko ang malakas na hambalos sa akin ng mabigat na arm chair.

Bigla akong nahulog sa upuan ko. Napadilat ako. Napatingin sa akin si Hiro na katabi ko. "Tol, anyare sayo?" tanong niya. Tumingin ako sa paligid. Nabigla ako. Nakaupo silang lahat ng maayos habang kumokopya sa nakasulat sa pisara. Nakita ko ring naka-upo si Ma'am Resurrecion doon sa teacher's table. Nakita ko pang hirap na hirap siya sa pagkakaupo dahil sa katabaan at kalakihan. Napaisip tuloy ako. Napahinga ng malalim. "Putcha! Panaginip lang pala. Akala ko kung ano na!" pabulong na sabi ko.

Sa pagkakaayos ko ng upo. Biglang nahulog ang ballpen ko. Agad kong pinulot ito. Pero, biglang napausog ang upuan ko. Bigla rin akong nahilo. Pagtingin ko sa kanila, nagkakagulo na sila. Nagtaka ako. Nakita kong gumegewang na ang techer's table kung saan naroon si Ma'am na hindi na rin mapakali. Nagtatakbuhan na rin ang mga tao sa corridor. Hindi na rin mapakali ang mga kaklase ko. Umuuga ang klasrum namin. "Lumilindol!" sabi ko sa sarili ko. Agad akong napatayo nang magtakbuhan na rin palabas ang mga kaklase ko. Narinig ko ang pagbagsak ng ceiling fan sa harapan. Nakita kong nagulat si Ma'am at napatumba siya sa kinauupuan niya. Nakita ko ring unti-unti nabibiyak ang dingding ng blackboard na nasa likod lang ni Ma'am. Hindi pa rin siya makatayo sa pagkakatumba niya dala ng kanyang napakalaking tiyan. Matanda na si Ma'am. Naaawa ako, pero konting segundo na lang at mabibiyak na ang dingding at guguho ito. Nakita kong nakatingin sa akin si Ma'am. Tinatawag ang pangalan ko. Napatingin ulit ako sa dingding na nagka-crack na. Hindi ko alam ang gagawin ko. "Paano ba 'to?" naisip ko. Naririnig ko pa rin ang pangalan kong tinatawag niya. Napakunot na lang ako ng noo at napapikit.

Naririnig ko pa rin ang pangalan ko. Maya-maya, nakaramdam ako ng hampas sa batok ko. Napadilat ako bigla. Napatingin ako sa paligid. Nakita ko ang sarili ko na nakaupo. Nabigla ako. Nakita kong nakatingin sa'kin lahat. Nakita kong nasa harapan ko na nakatayo ang matabang si Ma'am Resurrecion. "Ano? Matutulog ka na lang sa klase ko?" tanong niyang medyo galit habang nakataas ang kilay. Napaisip ako. Napahinga ako ng malalim. "Putcha! Panaginip lang pala. Akala ko kung ano na!" pabulong na sabi ko.