Likha ni: Jun-Jun
Sa libro ng Genesis, nalaman ng sanlibutan kung papaano nilikha ng Panginoon ang lahat. Mula sa mga nakikita natin sa itaas at sa ibaba, sa gilid at sa gitna, sa harap at sa likod natin, ito ay ang daigdig. Ngunit hindi lang dito natatapos ang paglikha ng Panginoon. Sapagkat isang bagay pa ang Kaniyang nilikha sa araw na alam nating Kaniya nang pahinga.
Marahil ay makasalanang baguhin o dagdagan ang isang banal na kasulatang itinuturing bilang pinakamahalagang panatikan ng mundo. Ngunit ang malikot na imahinasyon ng manunulat ang nagtulak upang ituloy ang kwento sa ninanais niya, upang umakma sa malaking bahagi ng buhay ng sinuman pagdating sa pag-aambag ng kamalayan.
Ganito ang kwento ng paglikha.
Sa simula ay nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa; ang lupa ay walang hugis o anyo. Dilim ang bumabalot sa kalaliman at kumikilos ang Espiritu ng Diyos sa ibabaw ng tubig. Sinabi ng Diyos, “Magkaroon ng liwanag!” At nagkaroon nga. Sa unang araw ay nilikha ng Diyos ang liwanag. Tinawag Niya itong araw. Ginawa Niya ang kadiliman. Tinawag Niya itong gabi.
Sa ikalawang araw Sinabi ng Diyos, “Magkaroon ng kalawakang maghahati sa tubig upang ito'y magkahiwalay!” At nangyari ito. Hinati ng Diyos ang tubig. Ang ibang tubig ay nasa ibaba. Ang ibang tubig ay nasa kalawakan na tinawag Niyang langit.
Sa ikatlong araw, pinagsama-sama ng Diyos sa isang dako ang tubig upang lumitaw ang tuyong bahagi. Tinawag Niya itong lupa. Ang tubig ay tinawag Niyang karagatan. Pinatubo Niya ang mga punong namumunga. Pinatubo rin Niya ang lahat ng uri ng mga halamang nagkakabinhi.
Sa ikaapat na araw ay nilikha ng Diyos ang dalawang tanglaw sa langit. Ito ang Araw, na magbibigay-liwanag sa maghapon, at ang Buwan, upang tumanglaw kung gabi. Nilikha rin Niya ang mga bituin.
Sa ikalimang araw ay nilikha ng Diyos ang mga dambuhala sa dagat, at lahat ng bagay na nabubuhay sa tubig, gayundin ang lahat ng uri ng ibon.
Sa ikaanim na araw ay ginawa ng Diyos ang lahat ng uri ng hayop sa lupa —maaamo, maiilap, malalaki at maliliit. Huling nilikha Niya ang tao. Ang tao ay ayon sa Kaniyang larawan, ayon sa Kaniyang wangis. Ang mga tao ang mamamahala sa lahat ng Kaniyang ginawa. Nilalang nga ng Diyos ang tao ayon sa kanyang larawan at wangis. Sila'y kanyang nilalang na isang lalaki at isang babae, at sila'y pinagpala niya.
Pinagmasdan ng Diyos ang lahat ng Kaniyang ginawa at lubos siyang nasiyahan. Ang lahat ng mga iyon ay mabubuti.
Sa ikapitong araw, ninais na ng Diyos na magpahinga.
Ngunit naisip Niya, sino naman ang magtuturo sa tao tungkol sa buhay na Kaniyang ibinigay? Sino ang magtuturo sa tao na pangalagaan ang Kaniyang mga likha?
Naisip Niyang gumawa ng isa pang tao, kawangis Niya ngunit kaiba ang tungkulin unang mga taong Kaniyang ginawa. Kaya't nilikha Niya ang guro. Ang taong ito magmula noon ang magtuturo sa kapwa nito tao tungkol sa kabuluhan ng buhay at pangangalaga sa Kaniyang mga nilikha. Iyon ang huli Niyang paglikha.
Pinauna ng Diyos ang guro na matulog, sapagkat iyon ay araw ng pahinga. Bukas ay araw na naman ng Lunes at kailangang maagang gumising ang guro para sa Flag Raising Ceremony.
Magsisimula na naman ang paggawa ng Lesson Plan, pagche-check ng mga test papers at quizzes, pagrerekord ng mga grades, at pagde-design ng mga visual aids. Buong araw na naman niyang makakapiling ang mga batang ituturing niyang mga anak kahit hindi niya kadugo't kamag-anak.
Pinagmasdan ng Diyos ang guro habang natutulog, naisip Niyang ang lahat ng Kaniyang ginawa ay talagang mabuti. Mabuti ang paglikha niya sa guro, kaya siguro, ginawa Niya ring guro ang Kanyang anak na nagkatawang-tao paglipas ng panahon. Ang nag-iisang Master Teacher ng mundo. Ito ang dahilan kung bakit dakila ang guro, dakila ang kanilang tungkulin, at dakila ang kanilang misyon. Dahil mismong anak ng Diyos, si Hesus ay guro.
Kung iisipin, baka nga guro ang pinakapaboritong propesyon ng Diyos sa mundo. 🌏
Sumunod na rin na nagpahinga ang Diyos.
No comments:
Post a Comment