BATIIN NATIN SILA

Likha ni: Jun-Jun

Batiin natin sila, ang lahat ng mga service crew at maintenance personnel sa mga fast food chains o restaurants man, pati na rin ang mga saleslady/salesboy sa mga department stores o maging mga tindera sa mga kubol-kubol ng tiangge at convenient stores. Sila na kahit araw ng kapaskuhan ay inilalaan ang sarili sa pagseserbisyo sa mga costumers. Sila na dapat sana'y kasabay sa hapag ang pamilya't kaibigan sa kainan ay uunahin pang pagsilbihan ang mga hindi naman nila kakilala nang lubusan.

Batiin natin sila, ang lahat ng mga security guards sa iba't ibang establisyimento pati na rin ang mga alagad ng batas, pulis man o sundalo. Sila na kahit sa masasayang araw na ito ay nagagawa pa rin ang tungkuling matiyak ang ating seguridad para lubos na maging payapa't maayos ang lahat. Sila na kung tutuusin ay ang sariling tahanan na ang kapiling ngayon pero mas pinipiling proteksyunan ang buong bayan.

Batiin natin sila, ang mga tsuper ng mga pampublikong sasakyan, sina Manong Driver pati na rin ang mga konduktor. Sila na patuloy ang pagkayod para makarating tayo sa lahat ng ating lakad at lakwatsa anumang oras ang nais natin. Sila na sinisiguradong komportable tayo sa mga pupuntahan nating simbahan, pasyalan, o mall. Mas kasama pa nila ang mga jeep, tricycle, taxi o motorsiklo kaysa ang mga anak at asawa sa mga araw na ito na dapat sana'y kanilang pahinga.

Batiin natin sila, ang mga alagad ng media na patuloy ang pagbabantay sa mga nangyayari sa paligid at maipaalam sa publiko ang kasalukuyang lagay ng trapiko at insidente sa lansangan. Sila na nagno-noche buena sa mga istasyon ila kasama ang mga katrabaho. Hindi naman talaga natutulog ang balita kaya kahit sa mga maliligayang araw na ito ay tapat pa rin sa paglilingkod sa sinumpaang propesyon.

Batiin natin sila, ang mga doktor, nurse, at lahat ng health workers na nasa mga ospital, gayundin ang mga call center agents at iba pang private employees. Magdamagan man ang trabaho nila at mga katrabaho ang kasama sa noche buena, magiging merry pa rin ang holidays nila dahil double-pay naman ang regalo sa kanila at para na rin sa kanilang pamilya.

Batiin din natin sila, kahit ang mga kapatid nating hindi nagdiriwang ng kapaskuhan. Wala man sa kanilang pananampalataya ang selebrasyon, isama natin sila sa pagdiriwang. "Happy Holidays" para sa kanila at sana'y masaya ring nagpapahinga kasama ang buong pamilya. Gayundin ang mga taong-lansangan, na literal sa lansangan ipagdiriwang ang pasko. Nawa'y maramdaman nila ang diwa ng araw na ito. Isama natin sila sa ating mga panalangin para sa mas masayang buhay kahit man lang sa bagong taon na darating.

Maraming di nakakapansin sa kanila, dahil mas tutok tayo sa pamilya o kaya sa pera. Pero ang serbisyo nila ay hindi mapapantayan, kaya't kung tutuusin dapat silang pasalamatan. Batiin natin silang lahat at isama sa pagdiriwang ng kapanganakan ni Hesus at araw ng pagbibigayan.

Maligayang Pasko sa kanilang lahat.

SAAN NAGTATAGO SI HAPPINESS? "SA PAGKAKAIBIGAN"

Iisahing-Yugtong Dula

Sa Panulat at Direksyon ni:

Maestro Jason B. Samson

Mga Tauhan:

·         Jose – isang matalinong estudyante.

·         Andres – isang estudyanteng mahina sa klase.

·         Samuel – kaibigan nina Jose at Andres.

Sa monologo ng dalawang pangunahing tauhan magsisimula ang dula. Nasa isang gilid si Andres habang nasa kabila naman si Jose.

------------------------ C1 ---------------------------------

ANDRES: Ako … ako si Andres. Abnoy. Mahina ang utak. Lampa. Usad-pagong. Hindi magaling. At laging kulelat. Lagi pang late! ‘Yan ang mga lagi kong naririnig sa kanila. Sa inyo. Oo! Kayo nga! Kayo mismo. Lagi niyo na lang akong sinasabihang mahina, tatanga-tanga, o kaya naman mabagal mag-isip. Alam ko naman iyon eh. Hindi niyo na kailangang ulit-ulitin pa.

JOSE: Ako … ako si Jose. Medals? Marami ako niyan. Pero kasiyahan sa buhay, mukhang wala akong maramdaman. Parang hindi ako masaya. Marami nga akong natatanggap na mga medals, maraming humahanga at umiidolo sa’kin, proud na proud sa’kin ang pamilya’t eskwelahan ko. Pero … parang hindi ako masaya. Parang hindi ko maramdaman yung tuwa sa kabila ng mga natatanggap ko. Wala akong maramdamang kasiyahan.

ANDRES: Mahina na kung mahina! Tanga na kung tanga! Eh ano naman! Wala naman may pakialam sa’kin. Kasi wala na naman akong kasama sa buhay. Wala na. Lahat sila, iniwan na ko. Girlfriend? Kaibigan? Wala nang nagmamahal sa'kin. Kasiyahan? Hindi ko na maramdaman yan! Hinding-hindi na.

JOSE: Masaya dahil sa medals? Hindi! Hindi ako masaya. Minsan nga napapansin ko yung mga kaklase kong humahanga sa akin. Wala silang mga medal. Tagahanga ko lang sila. Pero sila ang tunay masaya. Sila ang totoong nakakaramdam ng kasiyahan. Kung anong meron lang sila, kuntento na sila. Kasiyahan? Para sa kanila ang mga 'yon. Hindi para sa’kin

Maghaharapan ang dalawa.

ANDRES: Sinungaling!

Magtataka si Jose.

JOSE: Sinong sinungaling?

ANDRES: Sino pa ba? Eh di ikaw! Ikaw ang sinungaling.

------------------------ C2 ---------------------------------

JOSE: Ako? Sinungaling? Bakit naman? Totoo naman yung mga sinasabi ko, na kahit matagumpay ako sa pag-aaral … hindi ko magawang maging masaya.

ANDRES: Sinungaling! Hindi mo ko maloloko. Masyado kang mapagpanggap. Sinasabi mo lang yan para hindi ako mapanghinaan pa lalo ng loob. Pero ang totoo, nagmamalaki ka pa.

JOSE: Ano bang sinasabi mo? Akala mo ba madali lang para sa’kin lahat ng mga natatanggap kong tagumpay? Hindi. Pareho lang tayo ng nararanasan, ang pinagkaiba lang ay kung ano yung pinaghuhugutan natin.

ANDRES: Pwede ba Jose tumigil ka na! Tumigil ka na sa pagpapanggap. Akala ko pa naman kaibigan kita. Pero nung nasa itaas ka na, iniwan mo ko sa baba. Tumaas na ang tingin mo sa sarili mo, habang ako … minamaliit mo na lang.

JOSE: Bro, ano ba? Hindi totoo iyan. Hindi mo kasi ako naiintindihan.

ANDRES: Oo. Hindi kita naiintindihan. Hindi kasi ako makaintindi. Hindi ako marunong umunawa. Dahil mahina ang utak ko. Dahil bobo ako.

JOSE: Bro, wala na kong pakialam kung ano nang tingin mo sa sarili mo. Hindi ko kasalanan na maging matalino ako. Hindi ko kasalanan kung palagi na lang akong may medals. Hindi ko kasalanan kung bakit lagi na lang akong pinupuri ng iba.

ANDRES: So, kasalanan ko. Kasalanan ko na naging matalino ka. At kasalanan ko rin kung ako hindi. Kasalanan ko na bobo ako! Jose, wala nang nagtitiwala sa'kin. Wala nang pumupuri sa mga ginagawa ko. Wala nang nakakaintindi sa'kin. Kaya nga siguro oras na ... para pati sarili ko mawala na.

Ilalabas ni Andres ang baril sa bulsa niya at itututok sa sintido.

Magugulat si Jose.

------------------------ C3 ---------------------------------

JOSE: Bro, Andres! Anong ginagawa mo? Hindi solusyon 'yan. Hindi 'yan ang mga sagot sa mga problema mo! Bitawan mo yan!

ANDRES: Ako … ako si Andres. Abnoy. Mahina ang utak. Lampa. Usad-pagong. Hindi magaling. At laging kulelat. Lagi pang late! ‘Yan ang mga lagi kong naririnig sa kanila. Sa inyo. Oo! Kayo nga! Kayo mismo. Lagi niyo na lang akong sinasabihang mahina, tatanga-tanga, o kaya naman mabagal mag-isip. Alam ko naman iyon eh. Hindi niyo na kailangang ulit-ulitin pa.

JOSE: Bro, kaibigan mo 'ko. Kung may problema, pwede nating pag-usapan nang mabuti. Hindi yung aabot tayo sa ganyan.

Magtataas ng boses si Andres.

ANDRES: Hindi! Hindi mo ko naiintindihan! Sawang-sawa na ko sa buhay ko! Gusto ko nang mamatay!!!

Biglang darating ang kaibigan nilang si Samuel.

SAMUEL: Maghunos-dili ka Andres!

Magugulat ang dalawa at mapapatingin. Lalapit si Samuel sa kinatatayuan ni Jose.

SAMUEL: Ano ka ba Andres? Ganyan ka na ba ka-desperado sa buhay mo?

Magtataka ang dalawa.

JOSE: Teka. Sino ka ba?

SAMUEL: Ano ba kayo? Ako 'to, yung kaklase niyo nung grade 7. Yung nag-transfer na sa ibang school.

ANDRES: Sa … Sa … Samuel?

SAMUEL: Hoyyy!!! Anong Samuel? Hindi na Samuel ang tawag sa’kin ng mga kaibigan ko ngayon. I am now … Samantha.

JOSE: Samantha? Eh Samuel lang ang pangalan mo noon ah!

SAMUEL: Basta, Samantha na ang tawag sa’kin ngayon. Hoy Andres! Huwag ka ngang OA! (Pa-sweet) Hindi mo ba naaalala, nung grade 7 tayo, pinapakopya pa kita ng assignment, sabay pa tayong mag-recess, at ... Sabay pa tayong umuwi?

ANDRES: Hoy Samuel!

SAMUEL: Samantha nga eh!

ANDRES: Samuel, Samantha, Samuel, Samantha. Kahit sino ka pa! Wala akong panahon para makipaglokohan sa'yo!

Sisingit si Jose at akmang sisisihin si Samuel.

JOSE: Ikaw kasi eh. Mas lalo mo pang pinalala ang sitwasyon.

SAMUEL: Ha? Eh bakit parang galit ka? Bakit kasalanan ko? Parang kasalanan ko!

ANDRES: Hoy! Kayong dalawa! Huwag niyo na kong pakikialamanan pa. Umalis na kayo! Para hindi kayo mapaghinalaan na pumatay sa’kin.

JOSE: Bro, hindi kami aalis dito. Bitawan mo na yang baril mo!

ANDRES: Ayaw niyong umalis? Sige! Kayo na lang kaya!

Itututok ni Andres sa dalawa ang baril niya.

Sisigaw ang dalawa.

Iikot pa ang tatlo habang may nakatututok nab aril sa dalawa.

JOSE: Bro, ano ba? Mag-usap tayo nang maayos. Hindi mo kailangang gawin yan.

SAMUEL: Andres! Ikaw mismo. Ikaw mismo ang unang nanghuhusga sa sarili mo. Ikaw mismo ang nagbababa sa kakayahan mo. Kaya ka nagkakaganyan, kundi dahil din sa'yo.

ANDRES: Kaya nga eh! Kaya nga gusto ko nang mawala. Gusto ko nang mamatay!

Itututok ni Andres sa bunganga niya ang baril.

Mapapasigaw na naman ang dalawa.

JOSE: Bro, isipin mong mabuti. Kapag pinatay mo ang sarili mo. Parang hindi mo na ring binigyan ng pagkakataon ang buhay mo na makapagbago, na makapagsimula muli.

SAMUEL: Mawawalan ng kabuluhan ang buhay mo. Mauuwi sa wala lahat ng pinaghirapan mo! Sinayang mo ang pagkakataong binigay sa'yo ng Diyos na mabuhay.

ANDRES: Bakit? Binuhay niya nga ko, pero anong ginawa niya? Wala. Wala namang kwenta ang buhay ko. Ni kabuluhan, wala. Kaya ano pang dahilan para mabuhay pa ko. Mas maganda, tapusin ko na!

Mamamatay ang ilaw ngunit walang maririnig na putok ng baril.

Sisigaw sina Jose at Samuel.

------------------------ C4 ---------------------------------

Tutugtog ang kantang “Batang-Bata Ka Pa” ng Apo Hiking Society habang may mga ipinapakitang larawan ng mga Pilipinong mag-aaral.

SAAN NAGTATAGO SI HAPPINESS? "SA PANININDIGAN"

Iisahing-Yugtong Dula

Sa Panulat at Direksyon ni:

Maestro Jason B. Samson

Mga Tauhan:

·         Ligaya – isang estudyanteng sinubok ang paninindigan matapos masangkot sa isang malaking eskandalo sa kanyang paaralan.

Magsisimula ang dula sa pagpaparinig ng iba’t ibang tunog ng mga tanong nagsasalita sa iba’t ibang emosyon.

Isang maikling monologo ni Ligaya habang nakaupo. Biglang sisigaw.

LIGAYA: Oo!!! Ako … si Ligaya.

------------------------ B1 ---------------------------------

LIGAYA: Tama kayo ng nadinig! Ligaya ang pangalan ko. Ibig sabihin, walang poot. Walang galit. Sa pangalan, kilala ko ang sarili ko. Alam ko ang kahulugan niya. Pero ako, yung mismong ako, tila hindi ko na yata kilala ang sarili ko. Hindi ko siya makilala. Hindi ko na rin siya makita … at maramdaman. Dahil sa isang ... iskandalo!

Maririnig ni Ligaya ang isa-isang boses ng mga taong nasa likod niya na may kinalaman sa kaniya hanggang sa manghina siya.

BABAE 1: (Nagagalit) Nakakahiya ka! Honor student ka pa naman. Pero nagawa mong mandaya. Kami nga itong halos hirap na hirap na sa mga exams, pero ikaw! Ikaw na nga matalino, manadaraya ka pa!

LALAKI 1: (Nang-aasar) Buti na lang nakipaghiwalay na ko sayo. Dahil kung hindi, baka mapasama pa ako. Baka hindi ako maka-graduate tulad mo! Matalino, pero mandaraya? Nakakahiya ka! Cheater!

BABAE 2: (Nanghihinayang) Bes, pasensiya na ahh. Pinagbawalan na kasi ako ni Mommy na makipagkaibigan sayo. Ayaw na niyang makita na kasama kita kahit saan dahil doon sa nangyari. Sorry bes ahh.

LALAKI 2: (Nagmamakaawa) Pasensiya na talaga. Ako naman talaga ang may utos sayo na nakawin natin yung kopya ng mga exam sa office. Nadamay ka pa. Sana mapatawad mo pa ako.

Dalawang beses na uulitin ang mga pahayag.

Sa huling sultada, sabay-sabay na sasabihin ang mga pahayag.

Muling sisigaw si Ligaya

LIGAYA: Tama na! Tigilan niyo na ko! Hindi ako mandaraya! Ilang beses ko bang sasabihin na hindi ako nandaya. Matalino ako, masipag, pero kailanman hindi ko magagawang mandaya! Hindi ko kailangang mandaya para tumaas ang mga grades ko. Hindi ako mandaraya!

BABAE 1: (Nagagalit) Kumalat na sa lahat. Sa facebook, sa twitter, at kung saan-saan pa na nandaya ka. Nahuli ka na nga eh! Tapos ngayon, nagagawa mo pang magsinungaling.

LALAKI 1: (Nang-aasar) Grabe ka! Ang lakas pa rin talaga ng loob mo no? Wala kang kahiya-hiya. Kaya pala lagi kang perfect sa exams kasi mandaraya ka!

BABAE 2: (Nanghihinayang) Nabalitaan din kasi ni Mommy Bes eh! Yung kaso mo sa Student Discipline Office, nalaman niya. Kaya huwag na muna tayong magsabay pauwi Bes ahh.

LALAKI 2: (Nagmamakaawa) Patawad, dahil sa akin hindi ka na rin makaka-graduate. Dapat talaga, ako lang yung may kaso eh. Pati tuloy ikaw. Patawarin mo ako.

Dalawang beses na uulitin ang mga pahayag.

Sa huling sultada, sabay-sabay na sasabihin ang mga pahayag.

Muling sisigaw si Ligaya

LIGAYA: Oo!!! Oo na! Ako nga ito. Si Ligaya, yung madaraya. Oo! Mandaraya na ko. Nandaya ako. Totoo, pumasok ako sa principal's office at ninakaw ang mga kopya ng exams. Totoo, gumawa pa ko ng kodigo para sa sagot ng lahat ng exams. Pero hindi ako masamang tao. Hindi. At hinding-hindi.

LIGAYA: Naririndi na ko sa inyo. Hindi ko na kayo maintindihan. Kung galit kayo sa’kin, dahil nandaya ako sige iwanan niyo ko. Iwanan niya na ko. At huwag na huwag niyo na kong babalikan pa.

Biglang tatayo sa kinauupuan si Ligaya. Hindi na galit sa pagsasalita.

LIGAYA: Malapit na ang graduation, gusto kong makasiguro na gagraduate ako with honors. Kaya nagpakasiguro ako. Pumasok ako ng principal's office nang walang paalam. Hinanap ko ang mga kopya ng final exams sa lahat ng subjects. Kinuha ko lahat nang iyon. Inuwi ko at nireview. Gumawa pa ko ng kopya ng mga sagot para masiguro kong perfect ang mga scores ko. Oo! Nandaya nga ako!

Titingin sa kawalan si Ligaya.

LIGAYA: (Nagdudusa) Ligaya … nasaan ka na ba talaga? Hindi na kita makita, o marinig, o maramdaman. Ako yung sinisisi nila dahil sa kagagawan mo. Nagmamakaawa ako sayo. Tulungan mo ako. Dahil sa kasalanan mo, baka hindi ko na matupad pa ang nga pangarap ko. Hindi mo ba talaga ko tutulungan? Iiwanan mo na lang din ba ako? Tulad nila.

------------------------ B2 ---------------------------------

Tutugtog ang kantang “Sino ako” ni Regine Velasquez.

Nakatulala lamang si Ligaya.

Pagkatapos ng kanta. Magsasalita ulit si Ligaya.

LIGAYA: Oo. Natukso ako. Natukso ako ng kapalaran ko. Niloko ako ng sariling ako. Pero maniwala kayo sa’kin, hindi ko ‘yon ginusto. Hindi ko ginustong mandaya. Sana, sa muling pagkakataon, maintindihan niyo ako. Ginawa ko yun dahil sa pressure. Sa pressure ng mga magulang ko. Nandaya ako para siuradong makaka-graduate ako with honors. Pero ... Hindi. Hindi ako masamang tao.

Titingin ng diretso si Ligaya.

LIGAYA: Kung ayaw niyo kong patawarin, habambuhay akong hihingi ng tawad sa inyo. Mom … Dad … I’m sorry, hindi ako gagraduate.

------------------------ B3 ---------------------------------

Mahihimatay si Ligaya.

Magdidilim ang entablado.

SAAN NAGTATAGO SI HAPPINESS? "SA PAG-IBIG"

Iisahing-Yugtong Dula

Sa Panulat at Direksyon ni:

Maestro Jason B. Samson

Mga Tauhan:

·         Mrs. Manzano – guro na nais itama ang pagkakamali sa ngalan ng pag-ibig.

·         Reynaldo – isang estudyanteng umibig sa kanyang sariling guro.

Sa isang maikling monologo ni Mrs. Manzano magsisimula ang dula.

MRS. MANZANO: Mrs. Manzano, iyan ang tawag sa’kin ng mga estudyante ko. Isa kasi akong guro sa mataas na paaralan, 25 taong gulang na ako at halos limang taon pa lang akong nagtuturo. Sa totoo lang, mga nasa Grade 9 ang mga hawak kong estudyante. Nakapapagod dahil sa halos limang section ang tinuturuan buong araw, ako lang kasi ang nagtuturo ng Chemistry sa eskwelahan namin.  Gayon pa man, masaya na rin ako dahil mahal na mahal ko ang mga estudyante ko, at alam kong mahal rin naman nila ako.

Biglang magsasalita sa gilid ng entablado si Reynaldo.

REYNALDO: Syempre naman, lalo na ako.

Magugulat si Mrs. Manzano.

MRS. MANZANO: Ssshhh. Ikaw talaga! Mamaya may makarinig sayo na iba diyan.

REYNALDO: Eh ano naman kung marinig nila, totoo naman eh.

------------------------ A1 ---------------------------------

Mapapangiti si Mrs. Manzano na parang kinikilig.

Tutugtog ang kantang “Buwan” ni JK Labajo.

Sasayaw si Mrs. Manzano at Reynaldo.

Pagkatapos ng kanta. Mabibigla si Mrs. Manzano sa nangyayari at bibitawan niya sa pagkakahawak si Reynaldo.

MRS. MANZANO: Reynaldo … mali 'to!

Magtataka si Reynaldo.

REYNALDO: Mali? Kailan pa naging mali ang umibig.

MRS. MANZANO: Hindi mali ang umibig. Ang tinutukoy kong mali ... ay ito. Itong ginagawa natin. Mali ito!

REYNALDO: Ma’am, eh di itama natin.

Biglang magtataas ng boses ang guro.

MRS. MANZANO: Reynaldo! hindi ako nakikipagbiruan!

REYNALDO: Ma’am, hindi kita niloloko!

MRS. MANZANO: Reynaldo, listen. Teacher mo ‘ko at estudyante kita. Gano’n lang kasimple ‘yon.

REYNALDO: Oh ngayon Ma’am, ano namang masama doon?

Biglang magtataas ng boses ang guro.

MRS. MANZANO: Reynaldo! Hindi mo naiintindihan. Bawal ‘yon. Masama ‘yon.

REYNALDO: At ano naman ang mabuti?

MRS. MANZANO: Ano ba Reynaldo? Hindi mo talaga ko naiintindihan. 25 years old na ko, ikaw … kinse anyos ka pa lang. Ano na lang ang sasabihin ng iba? Ano na lang ang sasabihin ng mga makakakita sa’tin?

REYNALDO: Mrs. Manzano, walang kaso doon. Bakit natin iisipin kung anong sasabihin nila? Kung anong makikita nila?

MRS. MANZANO: Kung alam mo lang sana.

Tatalikod na lang si Mrs. Manzano dahil sa hindi alam kung ano pa ba ang pwede niyang sabihin.

------------------------ A2 ---------------------------------

Lalapit si Reynaldo. At yayakapin sa likod ang kanyang teacher.

Muling tutugtog ang chorus part ng kantang “Buwan” ni JK Labajo.

Pagkatapos ng kanta. Mabibigla muli si Mrs. Manzano sa nangyayari at bibitaw siya ulit sa pagkakayakap sa kaniya ni Reynaldo.

MRS. MANZANO: Reynaldo! Pagbali-baligtarin mo man ang mundo. Hindi talaga pwede. Hanggang estudyante lang ang turing ko sayo. Hanggang doon lang.

REYNALDO: Ang iniisip mo lang ay ang sarili mo. Takot ka. Hindi mo kayang palayain ang isip mo para marinig ng puso mo ang lahat ng mga sinasabi ko.

MRS. MANZANO: Pwes, humanap ka ng iba. Yung kasing-edad mo. Yung katulad mo na estudyante. Hindi ako.

REYNALDO: Ma’am, ikaw na rin ang nagsabi sa akin noon. Ayaw mong tumandang dalaga. Ayaw mong dumating yung panahon na mag-isa ka lang.

MRS. MANZANO: Hindi ‘yon ang ibig kong sabihin.

REYNALDO: Eh ano? Anong ibig mong sabihin? Ano yung ako lagi yung inuutusan mong bumili ng pagkain mo kapag recess na? Ano yung ako lagi yung pinagdadala mo ng mga gamit mo ‘pag tapos na yung klase mo? Ano yung ako lagi yung ka-chat mo kapag may announcement ka sa section namin? Ano yun Ma’am?

MRS. MANZANO: Reynaldo! Ano ‘yang sinasabi mo? Hindi dahil sa ikaw lagi ang inaasahan ko sa mga gagawin ko, eh gusto na kita. Nagkakamali ka. Ang ibig-sabihin nun ay pinagkakatiwalaan kita. Mali ka ng iniisip Reynaldo.

REYNALDO: Mrs. Manzano, hindi ako matalino sa klase mo. Pero hindi ako tanga! Alam ko … nararamdaman ko … mahal mo ko.

MRS. MANZANO: Oo! Totoo. Mahal kita. Mahal na mahal kita.

Mabibigla si Reynaldo sa sinabi ng guro.

MRS. MANZANO: Bilang estudyante. Bilang estudyante ko. Hanggang doon lang, hanggang doon lang talaga. Pasensya na pero sana … makaintindi ka na.

Maliliwanagan na sa lahat si Reynaldo.

REYNALDO: Gano’n? Sige. Pipilitin kong intindihin. Pipilitin ko Ma'am

Aalis si Reynaldo. Lalabas ng entablado.

------------------------ A3 ---------------------------------

Muling tutugtog ang chorus part ng kantang “Buwan” ni JK Labajo.

Mapapaupo na lang si Mrs. Manzano.

Magdidilim ang entablado.

MARIA ISABEL ALCANTARA

Iisahing-Yugtong Dula

Sa Panulat at Direksyon ni:

Maestro Jason B. Samson

Mga Tauhan:

·         Maria Isabel Alcantara – Guro

·         Abogado

·         Aling Estella – Ina ni Cassandra

·         Hukom

·         Mga tao sa hukuman

Pangkalahatang Pagtingin:

Si Maria Isabel Alcantara ay isang napakahusay na guro. Ngunit nabago ang kanyang buhay mula nang masiraan siya ng bait. Hanggang sa inaakusahan siya ng pagpatay sa kanyang estudyante. Paano niya matatakasan ang bangungot ng kanyang buhay?

Ang Pagtatanghal:

Magbubukas ang dula sa isang hukuman. Papasok sa loob ng sesyon si Maria Isabel Alcantara.

HUKOM: People of the Philippines versus Maria Isabel Alcantara.

ABOGADO: Maria Isabel Alcantara? Ikaw ba si Maria Isabel Alcantara?

MIA: (Natatakot) O … opo! Ako po yun.

ABOGADO: Sige, ipakilala mo sa hukumang ito ang iyong sarili! Simulan mo!

MIA: Ako si Maria Isabel Alcantara. Apat na pung taong gulang. Byuda. Walang anak. Nag-iisa man ako sa bahay, pero hindi sa buhay. Marami akong anak, dahil isa akong guro. Isang mahusay na guro. Matagumpay ako sa karera ko sa pagtuturo. Kabi-kabilang parangal at papuri ang natatanggap ko.

MIA: (Nagboboses-bata) Sa katunayan nga, paborito ako ng mga bata. Sabi nila, ako raw ang pinakamagaling nilang titser. Lagi nila ‘kong binibigyan ng gifts. Lagi nila kong niyayakap. Gustong-gusto nila ko. Mahal na mahal nila ako. Ang mga estudyante ko. Kaya mahal na mahal ko rin sila.

Biglang tatayo si Maria Isabel Alcantara.

MIA: (Nagagalit) Pero, sinungaling sila! Ayaw naman talaga nila sa akin. Kasi raw, masungit ako. Istrikta raw ako. Eh paano akong hindi magsusungit sa kanila … napakaiingay nila. Konting kibot, ingay! Konting bagay, ingay! Nagsusungit ako dahil gusto ko silang disiplinahin. Ayaw nila sa’kin? Kung ayaw nila sa akin, pwes mas ayaw ko sa kanila.

MIA: (Natatawa) Pero alam kong nagbibiro lang sila. Hahahaha! Nagbibiro lang ang mga yun. Alam ko naman gusto talaga nila ko. Hahahaha! Kasi lagi ko silang pinatatawa. Lagi ko rin silang pinapauwi ng maaga. Marami rin akong regalo at sorpresa sa kanila. Hahahaha! Gusto nila ko. Favorite nila ko!

ABOGADO: Maupo ka. Huwag kang tatayo hangga’t wala kaming sinasabi. Mrs. Maria Isabel Alcantara, may estudyante ka bang nagngangalang Cassandra Delos Santos?

MIA: (Natatakot) Cassandra? Cassandra Delos Santos? Oo! Kilala ko siya. Bakit? Nasaan si Cassandra? May problema bas a kanya? Anong nangyari sa kanya?

MIA: (Iiyak) Si Cassandra. Ang pinakapaborito kong estudyante. Si Cassandra Delos Santos. Napakabait ng batang iyon. Napakagalang. At napakamasayahin. Gustong-gusto ko siya. Mahal na mahal ko ang batang iyon.

Biglang tatayo si Aling Estella na galit na galit.

STELLA: Hayop ka! Sinungaling! Pinatay mo ang anak ko! Pinatay mo si Cassandra! (Iiyak) Pinatay mo siya. Pinatay mo ang anak ko. Magbabayad ka! Magbabayad ka!

MIA: (Natatakot) Pinatay ko? Wala! Wala akong pinapatay! Sinong magbabayad? Wala akong dapat panagutan. Wala akong pinatay.

Biglang tatayo si Maria Isabel Alcantara.

MIA: (Nagagalit) Hindi ako mamamatay tao! Ang tanging gusto ko lang ay matuto ang mga estudyante ko, pero hindi ako mamamatay tao! Hindi! Hindi!

Medyo magkakagulo sa loob ng hukuman.

HUKOM: Order in the court. Order in the court!

MIA: (Masaya) Cassandra … halika iha! Sabihin mo sa kanila ang totoo. Halika! Sabihin mong wala akong kasalanan. Sabihin mo! (Biglang iiyak) Sabihin mo anak … Cassandra … Sabihin mo ang totoo.

MIA: (Natatawa) Naalala mo ba Cassandra? Di ba sinamahan pa kita sa canteen. Tapos bumili ka ng paborito mong tsokolate. Naaalala mo pa ba yun Cassandra?

ABOGADO: Maupo ka Mrs. Alcantara. Pwede ba, hindi ka maaaring tumayo hangga’t hindi ka pinapatayo. At hindi ka maaaring magsalita hangga’t hindi ka kinakausap.

Uupo si Maria Isabel Alcantara

ABOGADO: Ngayon Mrs. Maria Isabel Alcantara, sabihin mo sa amin. Naririto ba si Cassandra? Nakikita mo siya?

MIA: (Nag-aatubili) Oo! Nandito siya! Nandito si Cassandra. Naroon siya! Nakangiti. Masayang-masayang nakangiti sa akin. Ayun siya.

Tuturo sa dulo. Mapapatingin ang lahat sa likod kahit wala namang taong naroroon roon.

Tatayo na naman si Aling Stella na galit na galit habang umiiyak.

STELLA: Sinungaling! Isa kang baliw! Baliw ka! Pinatay mo ang anak ko. Baliw ka! Kaya ka nagkakaganyan dahil nag-iisa ka lang. Walang nagmamahal sayo! Wala kang kasama sa buhay. Wala! Kahit mga estudyante mo, ayaw sayo! Kasi … isa kang baliw! Wala kang kwentang titser. Dahil baliw ka! Baliw!

MIA: (Natatakot) Baliw? Sinong baliw? Hindi ako baliw. Hindi ako mamamatay-tao. Hindi ako kailanman mababaliw at hinding-hindi ko magagawang pumatay. Hindi! Hindi ako baliw!

MIA: (Iiyak) Hindi totoong baliw ako. Hindi totoong mag-isa lang ako. Maraming nagmamahal sa akin. Marami. Gusto ako ng mga estudyante ko. Nandyan din mga co-teachers ko. Sila, sila ang mga kasama ko sa buhay. Mahal nila ko gaya ng mahal ko rin sila.

MIA: (Natatawa) Hahahaha Gusto ako ng mga estudyante ko, lalo na si Cassandra. Sinabi niya sa akin na favorite niya ko. Hahahaha

STELLA: Tingnan niyo na! Baliw siya! Sinong maniniwala sa pinagsasasabi niya, nasisiraan na siya ng bait. Dapat sa kanya sa ospital at hindi sa kulungan!

Biglang sisigaw si Maria Isabel Alcantara.

MIA: Pagmamahal! Iyon ang kailangan ko. Oo! Nag-iisa ako. Nag-iisa lang ako. Nangungulila ako sa pagmamahal ng mga estudyante ko. Pero hindi ko kailanman magagawa ang mga sinasabi ninyo. Isa akong guro. Hinding-hindi ko kayang pumatay. Hindi ako mamamatay-tao at hinding-hindi ako baliw.

ABOGADO: Mrs. Stella, tayo po ay nasa proseso. Maupo po kayo! Mrs. Maria Isabel Alcantara, magpatuloy tayo. Sagutin mo kami ng diretso. Nang walang paligoy-ligoy. Ano ho bang alam ninyo sa pagkamatay ng estudyante ninyong si Cassandra?

Tatayo na namang muli si Maria Isabel Alcantara, lalakad papuntang harapan ng hukuman. Kahit pinipigilan siya, magpapatuloy sa pagpapaliwanag.

MIA: (Nakatulala) Pinatay. Pinatay siya. Pinatay ang estudyante kong si Cassandra. (Biglang sisigaw) Pinatay siya! Walang habas na pinatay.

MIA: (Nagagalit) Sa likod ng gusali ng paaralan. Sa tambakan ng basurahan. Malupa at maputik ang lugar na iyon. Maraming puno’t halaman. Walang masyadong tao ang dumadayo. Hubad ang kanyang uniporme. Basag ang bungo. Bali ang mga buto. Sira ang buo niyang pagkatao. Pinatay siya roon. Pinatay si Cassandra. At ang pumatay? Kilala ko. Kilala ko ang pumatay sa kanya. Siya … ay si … si …

Biglang mahihimatay si Maria Isabel Alcantara. Magkakagulo ang lahat.