SAAN NAGTATAGO SI HAPPINESS? "SA PAGKAKAIBIGAN"

Iisahing-Yugtong Dula

Sa Panulat at Direksyon ni:

Maestro Jason B. Samson

Mga Tauhan:

·         Jose – isang matalinong estudyante.

·         Andres – isang estudyanteng mahina sa klase.

·         Samuel – kaibigan nina Jose at Andres.

Sa monologo ng dalawang pangunahing tauhan magsisimula ang dula. Nasa isang gilid si Andres habang nasa kabila naman si Jose.

------------------------ C1 ---------------------------------

ANDRES: Ako … ako si Andres. Abnoy. Mahina ang utak. Lampa. Usad-pagong. Hindi magaling. At laging kulelat. Lagi pang late! ‘Yan ang mga lagi kong naririnig sa kanila. Sa inyo. Oo! Kayo nga! Kayo mismo. Lagi niyo na lang akong sinasabihang mahina, tatanga-tanga, o kaya naman mabagal mag-isip. Alam ko naman iyon eh. Hindi niyo na kailangang ulit-ulitin pa.

JOSE: Ako … ako si Jose. Medals? Marami ako niyan. Pero kasiyahan sa buhay, mukhang wala akong maramdaman. Parang hindi ako masaya. Marami nga akong natatanggap na mga medals, maraming humahanga at umiidolo sa’kin, proud na proud sa’kin ang pamilya’t eskwelahan ko. Pero … parang hindi ako masaya. Parang hindi ko maramdaman yung tuwa sa kabila ng mga natatanggap ko. Wala akong maramdamang kasiyahan.

ANDRES: Mahina na kung mahina! Tanga na kung tanga! Eh ano naman! Wala naman may pakialam sa’kin. Kasi wala na naman akong kasama sa buhay. Wala na. Lahat sila, iniwan na ko. Girlfriend? Kaibigan? Wala nang nagmamahal sa'kin. Kasiyahan? Hindi ko na maramdaman yan! Hinding-hindi na.

JOSE: Masaya dahil sa medals? Hindi! Hindi ako masaya. Minsan nga napapansin ko yung mga kaklase kong humahanga sa akin. Wala silang mga medal. Tagahanga ko lang sila. Pero sila ang tunay masaya. Sila ang totoong nakakaramdam ng kasiyahan. Kung anong meron lang sila, kuntento na sila. Kasiyahan? Para sa kanila ang mga 'yon. Hindi para sa’kin

Maghaharapan ang dalawa.

ANDRES: Sinungaling!

Magtataka si Jose.

JOSE: Sinong sinungaling?

ANDRES: Sino pa ba? Eh di ikaw! Ikaw ang sinungaling.

------------------------ C2 ---------------------------------

JOSE: Ako? Sinungaling? Bakit naman? Totoo naman yung mga sinasabi ko, na kahit matagumpay ako sa pag-aaral … hindi ko magawang maging masaya.

ANDRES: Sinungaling! Hindi mo ko maloloko. Masyado kang mapagpanggap. Sinasabi mo lang yan para hindi ako mapanghinaan pa lalo ng loob. Pero ang totoo, nagmamalaki ka pa.

JOSE: Ano bang sinasabi mo? Akala mo ba madali lang para sa’kin lahat ng mga natatanggap kong tagumpay? Hindi. Pareho lang tayo ng nararanasan, ang pinagkaiba lang ay kung ano yung pinaghuhugutan natin.

ANDRES: Pwede ba Jose tumigil ka na! Tumigil ka na sa pagpapanggap. Akala ko pa naman kaibigan kita. Pero nung nasa itaas ka na, iniwan mo ko sa baba. Tumaas na ang tingin mo sa sarili mo, habang ako … minamaliit mo na lang.

JOSE: Bro, ano ba? Hindi totoo iyan. Hindi mo kasi ako naiintindihan.

ANDRES: Oo. Hindi kita naiintindihan. Hindi kasi ako makaintindi. Hindi ako marunong umunawa. Dahil mahina ang utak ko. Dahil bobo ako.

JOSE: Bro, wala na kong pakialam kung ano nang tingin mo sa sarili mo. Hindi ko kasalanan na maging matalino ako. Hindi ko kasalanan kung palagi na lang akong may medals. Hindi ko kasalanan kung bakit lagi na lang akong pinupuri ng iba.

ANDRES: So, kasalanan ko. Kasalanan ko na naging matalino ka. At kasalanan ko rin kung ako hindi. Kasalanan ko na bobo ako! Jose, wala nang nagtitiwala sa'kin. Wala nang pumupuri sa mga ginagawa ko. Wala nang nakakaintindi sa'kin. Kaya nga siguro oras na ... para pati sarili ko mawala na.

Ilalabas ni Andres ang baril sa bulsa niya at itututok sa sintido.

Magugulat si Jose.

------------------------ C3 ---------------------------------

JOSE: Bro, Andres! Anong ginagawa mo? Hindi solusyon 'yan. Hindi 'yan ang mga sagot sa mga problema mo! Bitawan mo yan!

ANDRES: Ako … ako si Andres. Abnoy. Mahina ang utak. Lampa. Usad-pagong. Hindi magaling. At laging kulelat. Lagi pang late! ‘Yan ang mga lagi kong naririnig sa kanila. Sa inyo. Oo! Kayo nga! Kayo mismo. Lagi niyo na lang akong sinasabihang mahina, tatanga-tanga, o kaya naman mabagal mag-isip. Alam ko naman iyon eh. Hindi niyo na kailangang ulit-ulitin pa.

JOSE: Bro, kaibigan mo 'ko. Kung may problema, pwede nating pag-usapan nang mabuti. Hindi yung aabot tayo sa ganyan.

Magtataas ng boses si Andres.

ANDRES: Hindi! Hindi mo ko naiintindihan! Sawang-sawa na ko sa buhay ko! Gusto ko nang mamatay!!!

Biglang darating ang kaibigan nilang si Samuel.

SAMUEL: Maghunos-dili ka Andres!

Magugulat ang dalawa at mapapatingin. Lalapit si Samuel sa kinatatayuan ni Jose.

SAMUEL: Ano ka ba Andres? Ganyan ka na ba ka-desperado sa buhay mo?

Magtataka ang dalawa.

JOSE: Teka. Sino ka ba?

SAMUEL: Ano ba kayo? Ako 'to, yung kaklase niyo nung grade 7. Yung nag-transfer na sa ibang school.

ANDRES: Sa … Sa … Samuel?

SAMUEL: Hoyyy!!! Anong Samuel? Hindi na Samuel ang tawag sa’kin ng mga kaibigan ko ngayon. I am now … Samantha.

JOSE: Samantha? Eh Samuel lang ang pangalan mo noon ah!

SAMUEL: Basta, Samantha na ang tawag sa’kin ngayon. Hoy Andres! Huwag ka ngang OA! (Pa-sweet) Hindi mo ba naaalala, nung grade 7 tayo, pinapakopya pa kita ng assignment, sabay pa tayong mag-recess, at ... Sabay pa tayong umuwi?

ANDRES: Hoy Samuel!

SAMUEL: Samantha nga eh!

ANDRES: Samuel, Samantha, Samuel, Samantha. Kahit sino ka pa! Wala akong panahon para makipaglokohan sa'yo!

Sisingit si Jose at akmang sisisihin si Samuel.

JOSE: Ikaw kasi eh. Mas lalo mo pang pinalala ang sitwasyon.

SAMUEL: Ha? Eh bakit parang galit ka? Bakit kasalanan ko? Parang kasalanan ko!

ANDRES: Hoy! Kayong dalawa! Huwag niyo na kong pakikialamanan pa. Umalis na kayo! Para hindi kayo mapaghinalaan na pumatay sa’kin.

JOSE: Bro, hindi kami aalis dito. Bitawan mo na yang baril mo!

ANDRES: Ayaw niyong umalis? Sige! Kayo na lang kaya!

Itututok ni Andres sa dalawa ang baril niya.

Sisigaw ang dalawa.

Iikot pa ang tatlo habang may nakatututok nab aril sa dalawa.

JOSE: Bro, ano ba? Mag-usap tayo nang maayos. Hindi mo kailangang gawin yan.

SAMUEL: Andres! Ikaw mismo. Ikaw mismo ang unang nanghuhusga sa sarili mo. Ikaw mismo ang nagbababa sa kakayahan mo. Kaya ka nagkakaganyan, kundi dahil din sa'yo.

ANDRES: Kaya nga eh! Kaya nga gusto ko nang mawala. Gusto ko nang mamatay!

Itututok ni Andres sa bunganga niya ang baril.

Mapapasigaw na naman ang dalawa.

JOSE: Bro, isipin mong mabuti. Kapag pinatay mo ang sarili mo. Parang hindi mo na ring binigyan ng pagkakataon ang buhay mo na makapagbago, na makapagsimula muli.

SAMUEL: Mawawalan ng kabuluhan ang buhay mo. Mauuwi sa wala lahat ng pinaghirapan mo! Sinayang mo ang pagkakataong binigay sa'yo ng Diyos na mabuhay.

ANDRES: Bakit? Binuhay niya nga ko, pero anong ginawa niya? Wala. Wala namang kwenta ang buhay ko. Ni kabuluhan, wala. Kaya ano pang dahilan para mabuhay pa ko. Mas maganda, tapusin ko na!

Mamamatay ang ilaw ngunit walang maririnig na putok ng baril.

Sisigaw sina Jose at Samuel.

------------------------ C4 ---------------------------------

Tutugtog ang kantang “Batang-Bata Ka Pa” ng Apo Hiking Society habang may mga ipinapakitang larawan ng mga Pilipinong mag-aaral.