ISANG KABANATA

Likha ni: Jun-Jun

Sa wari ko'y

Lumipas na ang kadiliman ng araw

Dahan-dahan pang gumigising

At ngayo'y babawi na …

NANG BIGLA NA LANG TUMIGIL ANG TUGTOG. Shit, lowbat na pala ko! Hayaan mo na nga, uwian na naman. Tumingin ako sa relo ko. Alas-kwatro na ng hapon. Sa wakas uwian ko na rin, at take-note weekend na naman Kaso nga lang, kung di ka naman mamalasin, tambak na naman ang mga gagawin. Palibhasa patapos na ang sem at magpa-finals na! Pero okay lang, at least malapit na ang bakasyon. Pababa na sana ako ng hagdan pero nang nasa 2nd floor na ko, bigla kong narinig ang pangalan ko. "Mac!!!" Akala ko naman kung sino, si Arthur lang pala. "Oh, tapos na rin klase mo?" tanong ko. "Absent yung last period namin kaya ito, hayahay na naman ang 3 hours namin!" sagot niya, "Pauwi ka na ba? Sabay na tayo!" At sabay na kaming bumaba.

Mag-best friend kami. Sakto nga, sa pangalan pa lang namin, Mac at Arthur. Oh di ba I shall return! Parehas kaming 3rd year college. Mass Comm ang kurso ko, I.T. naman siya. High school kami nang maging magkaibigan, freshmen pa lang mag-bestfriend na kami. Wala kaming ibang kaibigan, kami lang talaga. At ngayon na kahit na magkaiba na kami ng course, wala pa ring kaming iwanan. Partners-in-crime kami! Malakas mang-trip. Nagsasabihan ng mga sikreto. Magkasama lagi sa kalokohan. Para na ngang kapatid ang turing ko sa kanya. Palibhasa, nag-iisang anak lang ako at siya naman puro babae ang kapatid.

"Pre' kain muna tayo, treat ko!" biglang sabi ni Arthur habang papalabas kami ng gate ng university. "Wow! Mukhang mapera tayo ahh" sabi ko naman sabay tawa. "Eh nagpadala na namam si Papa kagabi. Ayon pinaghati-hatian na naman namin nila Ate," tugon niya. "Sige ka, tapos wala ka na namang pera! Mangungutang ka na naman sa 'kin," pabirong sabi ko. "Pre' pera ko naman 'to! Ikaw na nga ililibre ayaw mo pa. Kung gusto mo huwag na lang?" sagot niya. "Ito naman di mabiro. Sige na, manlibre ka na! Nakakagutom na eh," bigla kong sabi, "Saan ba tayo"? "Saan pa, eh di sa McDo!" sagot niya. "McDo na naman! Halos linggo-linggo na lang na nanlilibre ka puro sa McDo ah" pabiro kong tugon habang naglalakad. "Ang arte mo naman! Ikaw na nga ililibre eh. Tara na!" bigla niyang yaya. Sumakay na kami ng jeep.

Sa loob ng McDo, umorder siya ng spaghetti at burger. Sinamahan niya pa ng fries at coke! Ang sarap talaga kapag libre. Palibhasa, may kaya 'tong si Arthur. Nasa abroad ang nanay at tatay niya. Sila-sila lang ang magkakasama sa bahay. May tatlo pa siyang kapatid na babae. "Mac, kamusta kayo ni Sandra?" tanong niya habang kumakain. "Ha? Bakit? Ano bang meron sa'min ni Sandra?" sunod-sunod kong tanong. "Hindi ba sabi mo patay na patay ka doon! Bakit di mo pa nililigawan?" sagot niya. "Crush ko lang iyon! Wala naman akong balak ligawan iyon," sagot ko at nagpatuloy ako sa pagkain. "Ano ka ba Pre sa gwapo mong iyan, hindi malayong mapasagot mo iyon! Sige na, ligawan mo na!" pilit pa niya. "Ayoko nga! Saka na lang iyon," tugon ko habang patuloy sa pagkain. "Bakit Pre? Huwag mong sabihing bakla ka?" bigla niyang tanong pero alam kong nang-aasar lang siya. Nabigla ako! Napatigil sa pagkain. "Ha?" tanging nasabi ko. "Ang sabi ko, baka naman bakla ka," sagot niya. "Gago! Hindi ahh!" seryosong sagot ko habang umiinom ng coke. "Syempre, joke lang! Ito naman seryosong-seryoso," sabi niya habang tumatawa, "alam ko namang tutok ka sa pag-aaral mo at diyan sa pangarap mong maging isang writer." "Pre' ikaw ba? Kamusta ka? Naka-move on ba?" bigla kong tanong. "Ayos lang! Okay na ko! Dalawang linggo na nakakaraan eh," mahinang tugon niya. Bigla tuloy naging seryoso ang usapan. Kakahiwalay lang kasi sa girlfriend niya. "O' Sige na! Tapusin na natin ito. Marami pa kong gagawin sa bahay." sabi ko na lang. Nagpatuloy na kami ulit sa pagkain.

Sa totoo lang, nabigla ako sa sinabi ni Arthur. Hindi sa kung liligawan ko ba si Sandra at hindi rin sa nakaka-move on na siya sa ex-girlfriend niyang si Shiela kahit alam kong hindi pa. Nabigla ako sa sinabi niyang bakla ako. Kasi totoo naman talaga. As in TRUTH! Trulalu! Beki ako! Pero walang sinuman ang nakakaalam. Alam ko sa sarili kong bata pa lang ako, nararamdaman ko ng babae ang puso ko. Pero kahit kailan hindi ako nagbulgar. Walang kahit na katiting na bahid ng pagkababae ang mga kilos ko. Kahit sa pagsasalita. Kahit sina Mama't Papa, hindi alam. Lalo na si Arthur na matagal ko ng matalik na kaibigan. Matagal ko ng itinatago ito. Ito ang dahilan kung bakit tanging si Arthur lang ang kaibigan ko, ayoko kasing malaman ng lahat ang pagkatao ko. Ito rin ang rason kung bakit wala akong nililigawang babae, hangang crush lang. Minsan nga palusot ko lang iyon. Mas nagkakagusto ako sa mga lalaki, pero hindi ko kailanman pinahahalata. At ganoon pa man, kahit na mismong sa bestfriend ko, hindi ako nagkagusto kahit kailan. Bestfriend lang talaga ang turing ko sa kanya kahit alam kong tunay na lalaki siya.

Lunes ng hapon matapos ang klase ko, nagtext sa akin si Arthur. Nagpapaturo sa assignment niya. Kahit naman alam kong major niya iyon at mga IT students lang ang nakakaunawa pipilitin ko pa rin intindihin iyon dahil matagal ko ng ginagawa iyon sa bestfriend ko. Ang gawin ang assignment niya. Napakatamad kasi ni Arthur. Mahina sa klase pero aktibo naman sa sports. Varsity player kasi siya ng university namin. Kaya lahat ng assigment niya ako ang gumagawa. Kulang na lang ay ako na ang mag-enroll sa kurso niya.

Alas-singko ng hapon ang usapan at sa library ang kitaan. Pero mag-aalas-sais na ko dumating. Pumunta pa kasi ako ng meeting sa School Organ. May proyekto kasing pinaplano at Editor-in-Chief ako. Pagdating ko sa library, nakita ko agad ang nakanuot na noo niyang nakatingin sa akin. Nasa may dulo siya. Kitang-kita rin na parang bagong gising siya. Nakatulog yata sa paghihintay. Pero, habang hinihintay ko ang iba pang mga estudyante na nagsusulat sa log-book ng library, nakatingin ako sa kanya na parang nangangasar pa dahil nakatingin din siya sa akin. Pero sa mga sandaling iyon, parang iba ang nararamdaman ko. Hindi ko alam kung ano! Parang nae-excite akong lumapit sa kanya na nakatingin sa akin nang seryosong-seryoso. Ang tanging nasa isip ko ng mga oras na iyon, ang gwapo-gwapo ngayon ng bestfriend ko.

Pero hindi ko inisip na nagkakagusto ako sa kanya. Bestfriend ko siya at ayaw kong masira iyon dahil lang sa paglalandi ko. Pagkatapos kong magsulat sa log-book. Pumunta na agad ako sa kanya. "Mabuti dumating ka pa?" tanong niya na mukhang mainit ang ulo. "Nag-meeting pa kasi sa School Organ," paliwanag ko, "ikaw? Di ba may practice ka pa ng basketball ng 6:00? Sige na! Ako na gagawa ng assignment mo!". “Hindi na! Okay lang,” tugon niya. "Sige na … ako na dito," sabi ko. "Okay lang nga! Hindi na nga ko pumunta ng practice para lang makasama ka, pinaaalis mo pa ko," bigla niyang sabi na bahagyang nakangiti na. Nagulat ako. Medyo nataranta. "Ha?" tanging nasabi ko. "Wala! Sabi ko, mag-umpisa na tayo" sagot ni Arthur na nakangisi at tatawa-tawa. Binuklat na niya ang mga libro niya. Naupo na rin ako, at nagsimula na.

Kahit na nagsisimula na kong intindihin ang mga assignments niya, hindi pa rin mawala-wala sa isip ko ang mukha niya kanina habang naghihintay ako sa log-book area, sumabay pa ang sinabi niya kanina. Hindi ko alam kung abo nang nararamdaman ko. Pero parang wala lang naman sa kanya. Ayon, pakuya-kuyakoy na naman. Pero bigla na naman siyang nagsalita. "Pagkatapos nito, kain ulit tayo ha!". "Bahala ka, basta treat mo! Kaso saan na naman?" tanong ko. "Saan pa? Eh di sa McDo!" sagot niya habang nakade-kwatro at kagat-kagat ang dulo ng ballpen niya.

Naging mas madalas pa ang paglabas namin ni Arthur. Palagi siyang nanlilibre, palibhasa siya ang laging may pera. Kapalit naman noon ay ang pagtulong ko sa kanya sa pag-aaral. Palagi siyang masaya na parang walang problema. Pero isang gabi, bisperas ng Final Exams nang magpunta ko sa kanila para kuhanin ang mga librong pinahiram ko sa kanya, naabutan ko siya sa bakuran nila nang lasing na lasing.

"Pre, mukhang pa-easy-easy lang tayo ha! Finals na bukas," sabi ko. "O' ngayon?" seryosong bara niya sa'kin. Putcha, napahiya ako. "Pre, tama na yan! Bakit ka ba naglalasing? Noong nakaraan lang ang saya-saya mo pa ah," tanong ko. "Basta! May gumugulo lang sa isip ko," medyo mahinahon na siya. "Alam ko na, sa ex mo na naman! Akala ko ba naka-move on ka na?" usisa ko pa. "Mac, pwede ba, iwanan mo muna ko," sumeryoso na naman ang bestfriend ko. Shit, napahiya na naman ako doon! "O' sige. Ikaw bahala. Kunin ko lang yung mga librong hiniram mo tapos alis na rin ako," tanging sabi ko na lang. Tumango na lang siya at nagtungo na ko sa loob. Bago pa man ako pumasok ng pinto, lumingon ulit ako kay Arthur. Pinagmasdan ko siya habang nakatalikod siya sa akin at patuloy pa rin sa pagtungga. Ramdam kong malungkot siya. Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito. Iba na naman ang pakiramdam ko. Pakiramdam na huli kong naramdaman noong nagkita kami sa library noong isang linggo. Gusto ko siyang lapitan. Yakapin. Bilang isang kaibigan. Gusto ko siyang damayan sa problema niya kung meron man.

Pagkakuha ko ng mga libro, nagpaalam na ko sa kanya. "Pre, una na ko!" tango lang ulit ang isinagot niya. Lumabas ako ng gate at habang nila-lock ang kadena tumingin ulit ako sa kanya. Kahit madilim dala ng mga punong nakapaligid sa bakuran nila at ilaw na medyo malayo sa kung saan siya nag-eemote, nakita ko. Kita ng dalawang mata ko, na nginitian niya ako. Ito na naman ako. Iba na naman ang pakiramdam ko. Pero noong oras na iyon, naliwanagan na ko. Nahuhulog na nga ang loob ko sa bestfriend ko. Iba na ang nararamdaman ko kay Arthur.

Sabado. Sa wakas tapos na rin ang Finals. Kaso hindi pa rin simula ang bakasyon. Kailangan pang ipasa yung mga requirements sa natitirang subjects, kahit na mga Gen. Ed. subjects na lang. Magpapapirma rin ng clearance. Mula pa noong miyerkules nang magsimula ang exams ng lahat, hindi ko pa nakikita si Arthur. Kahit paramdam, wala. Ewan ko. Baka, tutok sa pagre-review kahit alam kong hindi naman. Kamusta kaya Finals niya? Nakasagot kaya siya? Huli kong kita sa kanya, lasing na lasing siya. Ahmm, bahala nga siya.

Hindi ko man siya nakita sa school nitong nagdaang mga araw. Nakikita ko pa rin siya, sa facebook nga lang. Hindi ko alam kung anong ginagawa ko. Nitong mga ilang araw, panay akong bisita sa account niya. Tinitingnan yung mga litrato niya. Mula pa noong high school kami hanggang ngayon. Pero bakit ganito? Napapangiti ako sa mga litratong nakangiti rin siya. Kahit yung mga wacky pose niya. Nangingiti ako. Ano ba 'to? Tuluyan na ba kong nahulog sa bestfriend ko? Dati rati sa mga kaklase kong lalaki lang ako nagkakagusto. Pero bakit ngayon, pati na sa bestfriend ko? Alam kong mali ito. Matagal na kaming mag-bestfriend ni Arthur. Kung anuman ang nararamdaman ko, kailangan kong tigilan ito. Ayokong masira ang pagkakaibigan namin dahil lang sa nahulog ako sa kanya.

"Mac! Samahan mo ako mamaya magpa-check up ha!" biglang sigaw ni Mama sa akin. Mukhang sumasakit na naman ang ulo niya. At kailangan na naman niyang makipagkita sa doktor niya. "Sige po" sagot ko.

Muntik na

Nasanay ako sa 'king pag-iisa

Kaya nang iwanan ang

Bakas ng kahapon ko…

Tanghaling tapat habang nagsa-sound trip ako nang biglang tumunog yung cellphone ko, hudyat na may nag-text. Hayyy, hindi ko na talaga natapos ‘tong kantang ‘to! Pagtingin ko, si Arthur. Sa wakas, nagparamdam din ang bestfriend ko. Nagyayaya, kumain daw kami! Treat ulit niya. At sa McDo na naman. Kaso naalala ko, sasamahan ko pala si Mama sa ospital. "Pre, di pwede ngayon,” text ko sa kanya, “sasamahan ko si Mama magpa-check up." Matagal bago siya nag-reply. Mga sampung minuto makalipas, tumunog ulit ang cellphone ko. Si Arthur sumagot na. "Pre, sige na. Please! Kailangang-kailangan lang talaga" reply niya. Mukhang may problema na naman itong bestfriend ko. Siguro sa ex-girlfriend na naman niya. Kaso, sa ngayon ako ang may problema. At mukhang kailangan niya ng kausap. Sino sa kanila ni Mama ang pipiliin ko? Bahala na.

Alas-sais ng gabi. Pumunta ako kay Arthur sa McDo. Tinawagan ko si Tita na siya na lang ang sumama kay Mama sa ospital dahil sabi ko, may aasikasuhin lang ako. Pumayag naman siya. Naisip kong mukhang kailangan ako ng bestfriend ko ngayon. Pero sa ngayon, isinantabi ko muna kung anong nararamdaman ko sa bestfriend ko. Inisip kong mas kailangan niya ng kaibigan ngayon kung may problema man siya. Lalo na't lasing siya nang huli kong kita sa kanya at hindi rin nagparamdam man lang nitong mga nakaraang araw. Pagbukas ko ng pinto, nakita ko na agad siya. Naka-sombrero. Nakayuko. May ka-text. Lumapit ako. "Pre, kamusta. Ngayon lang kita nakita ulit ha" nakangiting sabi ko. Ngumiti lang siya. Mukha talaga siyang seryoso. Mukhang may pinagdadaanan.

Umupo ako at siya namang tayo niya. "Order lang ako ha" sabi niya nang mahina ang boses. Parang pagod. Parang galing sa iyak. Habang nakapila siya sa counter, tinitigan ko siya. Mukha naman siyang walang problema. Pero parang iba na naman ang pakiramdam ko. At ngayon, bumibilis na ang pintig ng puso ko. Bumabalik na naman yung pakiramdam ko noong huli kong kita sa kanya noong nasa library kami. Bumabalik yung pakiramdam ko noong nakita ko siyang ngumiti sa akin nang pumunta ako sa kanila na lasing siya. Bumabalik na naman yung pakiramdam habang pinagmamasdan ko yung mga litrato niya sa facebook. Nahuhulog na naman ako sa bestfriend ko. Ano na ba talaga ‘to? Bigla siyang tumingin sa akin habang nakapila. Mukhang nahalata siyang nakatingin ako sa kanya. Nabigla ako. Medyo nahiya. Pero ngumiti lang siya. Napangiti na lang ako.

Kumakain na kami ng biglang nag-text sakin si tita. Okay na daw! Nakauwi na sila ni Mama sa bahay. Kanina pa kami kumakain ni Arthur pero hindi pa kami nag-uusap. Habang ngumunguya, patingin-tingin lang kami sa paligid. Tahimik kami pareho. Nagpapakiramdaman. Medyo dinig ang mga galaw namin dahil wala naman masyadong tao. Isa pa, karamihan ng mga tao nasa dulo, kami ni Arthur nandoon lang sa lugar na pandalawang tao lang ang mesa. Kami lang ang nakaupo sa area na iyon. Maya-maya bigla siyang nagsalita. "Mac?" Mahina pa rin ang boses niya. "Oh?" tanong ko habang kumakain ng burger. Pinunasan niya ng tissue ang bibig niya saka nagsalita ng mahina, "Mahal kita". Natuliro ako. Napatigil sa pangunguya. Bumibilis na naman ang tibok ng dibdib ko. Hindi ako mahinga. "Ha?" tanging sabi ko na parang naniniguro pa. "Sabi ko, mahal kita" sagot niya ng mahina pa rin ang boses. Shit, para akong kinuryente. Nananaginip ba ko? Totoo ba ito o nagbibiro lang si Arthur? Hindi ko alam kung matutuwa ba ko, dahil nahuhulog na rin naman ang loob ko sa kanya o maiilang dahil bestfriend ko siya. Napatingin na lang ako sa pagkain. Pero hindi na ko nakasubo pa. Nawalan na ko ng gana. Nilalaro ko na lang ng tinidor ang spaghetti. Bigla ulit siyang nagsalita. "Nagulat ka ba? Ako rin eh! Nung araw na nakipag-break ako kay Shiela. Yun ay dahil nahuhulog na kasi ako sayo Pre!" Tuloy-tuloy niyang salita habang nakayuko at parang nahihiya. Noong mga oras na iyon, naguguluhan ako. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Ano ito? Akala ko ako lang ang nagkakagusto sa kanya. Napatanong ako bigla. "Pre, bakla ka?" Napatingin siya sakin. "Hindi. Ewan! Hindi ko alam. Basta naramdaman ko na lang noong nagkakalabuan na kami ni Shiela" naguguluhang sagot niya. Hindi pa rin magkasalu-salubong ang mga mata namin. Tuwing titingin ako, yuyuko siya. Kapag tumitingin naman siya, napapayuko ako. Nahihiya kami pareho sa isa't isa.

"Mac, hindi ko alam. Basta, nitong mga nakaraang linggo. Iba na ang pakiramdam ko kapag kasama kita. Pakiramdam ko, ang saya-saya ko" paliwanag niya habang nakatingin siya sakin at nakayuko ako "Noong martes ng gabi, noong pumunta ka sa bahay at naabutan mo kong lasing. Dahil sayo iyon. Naguguluhan na kasi talaga ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Noong mga araw na hindi ako nagpapakita sayo, dahil iyon sa nag-iisip ako. ". Tahimik pa rin ako. Walang kibo. Pero ngayon, hindi na ko nabigla. Hinahayaan ko na lang siya magsalita. "Mac, magsalita ka naman. Nahihiya na nga ko sayo eh. Magsalita ka!" nahihiyang utos niya. Napakagat ako sa labi. Parang may gusto akong sabihin pero hindi ko kayang gawin. Kinakabahan na naman ako. "Uy, Pre. Magsalita ka" pilit niya pa.

Mula sa pananahimik ko, nagsalita na ko. Pero hindi ko akalain ang salitang lumabas sa bibig ko. "Parehas lang tayo" sabi ko. Kahit nakayuko ako, kita kong bahagyang lumaki ang mga mata niya. Nabigla rin yata. "Parehas lang tayo ng nararamdaman" dagdag ko nang nakatingin sa kanya "Hindi ko alam kung kailan ito nagsimula. Basta't tuwing nakikita kita, nahuhulog ako sayo". Isang bagay rin ang ipinagtapat ko sa kanya. "Pre, matagal na kong nagkakagusto sa lalaki." Napakunot siya ng noo. "Mac, bakla ka?" tanong niya. "Ewan. Siguro. Matagal na kong ganito. Wala lang nakakaalam. Hindi ko rin nagawang sabihin sa iyo dati pa dahil baka magalit ka" paliwanag ko. "So, gusto mo rin ako?" tanong niya ulit. "Obvious ba?" tugon ko na may halong pang-aasar. Napangiti kaming dalawa.

Ang kanina'y seryoso at parang naguguluhang mukha ni Arthur ay napalitan ng ngiti. "Eh parehas lang pala tayo!" sabi niyang nakangiti pero mahina pa rin. "Loko ka talaga" tanging nasabi ko. "Parehas lang pala tayo ng nararamdaman eh, so ano na?" tanong niya na parang may gustong iparating. Hindi ako tanga para maguluhan sa gusto niyang sabihin. Pero inisip ko na iba ang mangyayari sa amin. Hindi na lang kami magkaibigan kapag nagkataon. Iba na ang relasyon namin sa isa't isa. Hindi na lang kami mag-bestfriend. "Pre, mahal na kita. Nakakahiya man pero ganito talaga. Ikaw ba? Mahal mo rin ba ko?" hirit na naman niya. Mula sa pagkakayuko, inangat ko ang mukha ko at nagsalita na rin para maliwanagan na kaming dalawa "Matagal na". Tugon ko ng may halong ngiting parang nahihiya. Unti-unting ngumiti si Arthur ng ngiting abot tenga. Ako naman, nakangiti na rin. Ngayon, malinaw na sa amin ang lahat. Parehas kami ng nararamdaman. Parehas naming mahal ang isa't isa. At alam man naming kakaiba ang relasyong ito. Ang mahalaga, masaya kaming hindi na lang magkaibigan ang turingan sa isa't isa.

Hindi na namin natapos ang pagkain. Pareho kaming nawalan na ng gana dahil sa mga nangyari. Lumabas kami ng McDo at naupo sa gilid, sa may parking lot. Naupo kami sa may pasimano. Tahimik pa rin. Medyo may ilangan pero hindi na katulad na hiyang-hiya kami sa sarili namin. "Arthur, hindi ba mali 'tong ginagawa natin?" tanong ko habang pinagmamasdan ang mga sasakyang dumadaan sa lansangan. Matagal bago nagsalita si Arthur. Sumagot lang siya nang tumingin ako aa kanya. Ngumiti muna siya at saka nagsalita. "Eh di gawin nating tama" sagot niya. "Para namang napakadali noon" tugon ko. "Basta gawin nating tama!" dugtong niya.

"Basta Pre, wala munang makakaalam ha" pakiusap ko. "Syempre naman. Isa pa, ang pangit naman ng ‘Pre!’ Hindi na lang tayo mag-bestfriend ngayon" tugon naman niya. "Eh, anong gusto mo?" tanong ko. "Bahala ka" sagot niya. Palinga-linga siya sa paligid. Siguro'y nag-iisip. "Kailangan ba talaga may tawagan tayo sa isa't isa?" ako naman ang nagtanong. "Oo, para mas espesyal" nakangiting sagot niya. Maya-maya bigla siyang napangiti. "Oh, bakit?" usisa ko. "Alam ko na!" nakangiting sabi niya. "Ano naman iyon?" tanong ko ulit. "McDo!" sagot niya habang nakabungisngis. Nagtaka ko. Hindi ko alam kung matatawa ako o maaasar. "Ha? McDo?" nagtatakang sagot ko. "Oo, McDo! Nandito na tayo eh. Para nga kapag may nagtanong kung bakit, sasabihin lang natin 'kasi love ko 'to!" nakatawang paliwanag niya. Noong una, nakornihan ako. Natawa ako. Pero ilang saglit lang, naisip kong tama naman talaga. Mahal naman namin talaga ang isa't isa. Walang duda.

Dumating ang bakasyon. Naging mas malapit pa kami ni Arthur. Iba sa nakasanayan naming dalawa. Alam naming higit na sa kaibigan ang relasyon namin. Pero kung magturingan kami, para pa rin naman kaming mag-bestfriend. Parang magkapatid. Nagbabatukan. Nagkukulitan. Magkasama sa kalokohan. Dahil sa walang pasok, naging madalas kaming magkasama. Lagi kaming lumalabas. Nag-aadventure. Pero hindi pa rin namin ipinaaalam kahit kanino ang tungkol sa amin. Alam naming darating ang panahon na malalaman din ng lahat ang tungkol sa aming dalawa. Pero hangga't hindi pa, susulitin muna namin ang mga sandaling magkasama kami nang walang problema.

Isang gabi, magkasama kami sa kwarto ko. Wala sa bahay noon si Mama. Nakaupo kaming dalawa sa kama. Nagbabasa ako habang naglalaro naman sa cellphone niya si Arthur. Tahimik ang paligid. Tanging tunog lang ng nilalaro ni Arthur ang maririnig. Ang ilaw lang ng lampshade ang nakabukas kaya’t medyo madilim din ang paligid. Nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa nang hawakan ni Arthur ang kamay ko. Napatingin ako sa kanya. Pero ngumiti lang siya sa akin. Ngumiti na lang ako. Maya-maya pa ay diniinan ni Arthur ang pagkakahawak niya sa kamay ko na parang may gustong iparating. Napaisip tuloy ako nang hindi maganda. Tumingin ako ako sa kanya. “Bakit?” tanong ko. Hindi siya sumagot. Tumingin lang siya sa akin. Tinitigan niya ko. Mas lalo akong nagtaka. Nang bigla niya kong hinalikan. Nahulog ang hawak kong libro sa sahig. Binitiwan naman niya ang cellphone niya. Naramdaman ko ang dampi ng labi niya sa labi ko. Marunong siyang humalik. Hindi ako umiwas. Hindi ko siya tinulak palayo. Sa halip, pinagbigyan ko siya. Hinalikan ko ang best friend ko na ngayon ay karelasyon ko.

Habang nakalapat ang mga labi namin sa isa’t isa. Niyakap niya ako nang mahigpit. Ganoon din naman ang ginawa ko sa kanya. Naramdaman ko na lang na parang tinatanggal na niya ang pang-itaas kong damit. Nang matanggal, nagsalita siya. “McDo, I love you” mahinang boses niya na parang nang-aakit. “I love you too McDo!” sinagot ko siya. At muling naglapat ang mga labi namin. Nangyari na nga ang iniisip ko. Nagtalik na kami. Ipinaramdam namin kung gaano namin kamahal ang isa’t isa nang gabing iyon. Pareho naming ibinigay ang ligayang hinahanap naming dalawa. Sinulit namin ang magdamag na iyon at hindi naman namin binigo ang aming mga sarili. Matapos ang pangyayaring iyon, natulog kami nang magkasama. Natulog nang masaya kasama ang isa’t isa sa iisang kama.

Natapos ang buwan ng Abril nang halos araw-araw kaming nagkikita. Minsan naman pumupunta siya bahay o kaya ako ang pumupunta sa kanila. Ang alam lang ng mga tao sa bahay namin ay magkaibigan lang kami. Sa mga ganoong pagkakataon, mas nakilala pa namin ang isa't isa. Nalaman naming dalawa na marami pa palang kaming sikreto at hindi pa alam. "McDo, mahal na mahal kita" lagi niyang sinasabi sa akin ang mga salitang ito. Hindi ko naman siya binibigo dahil ibinabalik ko sa kanya ang tamis ng pahayag na ito. “McDo, mahal na mahal din kita”. Hindi ko lubos na maisip na ang taong magpapaligaya sa akin ay nasa akin na pala. Na kaibigan ko lang pala.

Kalagitnaan ng buwan ng Mayo, medyo naging busy kami dahil ilang linggo na lamang ay balik-normal na ang lahat. Pasukan na ulit. Naging busy kami ni Arthur dahil sa enrollment at iba pang kakailanganing gawin aa university. Medyo naging madalang ang pagkikita namin pero hindi naman napuputol ang komunikasyon dahil mayroong text, chat, o call. Pero ilang araw bago matapos ang buwan, naging madalang ang pagpaparamdam ni Arthur. Hanggang sa wala nang text at tawag o kahit presensya man lang niya ang nagpapakita sa akin. Minsan naman pinupuntahan ko siya sa kanila. Pero laging walang tao. Nakasarado. Nagtaka ako. Nasaan na si Arthur? Busy lang kaya siya? Sana hindi niya nakakalimutang may McDo (hindi yung fastfood) na naghihintay sa kanya.

Dumating ang araw ng pasukan pero hindi pa rin nagpakita kahit paramdam si Arthur. Inisip kong baka nagbakasyon lang sa probinsya at hindi na nakapagpaalam. Ngayon lang kami nagkahiwalay ng ganito katagal ni Arthur kahit noong magkaibigan pa lang kami. Kadalasang isang linggo lang ang itinatagal noon pero iba na ngayon. Nag-aalala na ko. Pero, ganoon pa man, excited akong pumasok sa unang araw ng balik ng klase. Baka kasi doon ko na lang ulit makita ang McDo ko. Natutuliro ako buong maghapon sa room. Kanina, nabulol-bulol ako sa pagpapakilala ng sarili sa harap dahil si Arthur pa rin ang nasa isip ko. Hinihintay na baka sakaling dumating o sumilip man lang sa bintana. Pero natapos ang unang araw ng pasukan, hindi pa rin siya nagparamdam. Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko. Nami-miss ko na ang dati kong bestfriend.

Para maliwanagan na talaga ako, nagtungo ako sa building ng college niya. Doon nakita ko si Flor, kasama ko siya sa School Organ at siya lang ang taong kakilala kong classmate ni Arthur last semester. Agad ko siyang tinawag, nilapitan. Tinanong ko agad kung nasaan si Arthur. Pero ang kanyang sagot, "Hindi ko alam eh. Ang nadinig ko hindi raw nag-enroll ngayon." Natanga ako. Nagpaalam na sa akin si Flor. Ako naman, balisa. Ano ito? Hindi nag-enroll si Arthur! Nasaan na ba talaga siya?

Naglalakad na ko pauwi nang hindi ko alam na malapit na pala ako sa bahay namin. Hanggang ngayon, naguguluhan pa rin ako. Hindi ko maintindihan ang lahat. Ang daming tanong sa isip ko. Bakit ayaw magpakita ni Arthur? Bakit hindi siya nag-enroll? Nasaan na siya? Kamusta na kaya siya? At, nakalimutan na niya ba ako? Huwag naman sana, sa isip ko. Hanggang sa pagbukas ko ng gate ng bahay namin, hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko. Hindi na ko nagtaka. Alam ko na. Iba na ang naiisip ko. Baka iniwan na ko ng McDo ko. Baka iniwan na ko ng kaibigan ko.

Lumipas ang mga linggo. Buwan na ng Agosto. Bagamat walang kasiguraduhan, hindi ko pa rin inisip na nakalimutan na ko ni Arthur. Hindi na siya tumawag, nag-text o nag-chat man lang. Hindi ko na rin nakikitang naka-online siya. Kuntento na ko sa patingin-tingin sa mga pictures niya sa facebook. Wala na kong nabalitaan tungkol sa kanya. Dumating na ang Mid-Term Exams. Naaalala ko tuloy yung mga panahong tinutulungan ko siyang mag-review at gumawa ng mga assignments niya. Hayyy, naluluha na naman ako. Bakit ba kasi ganito? Pwede namang makipag-usap ng maayos kung ayaw na niya. Bakit kailangan pa niyang manakit ng damdamin? Hindi lang naman ako basta tao. Dati niya kong bestfriend. Matalik na kaibigan. At karelasyon.

Kinahapunan, matapos ang exam. Pababa na ko ng hagdan para umuwi ng biglang tumunog ang cellphone ko. Nag-vibrate. May nag-text. Nakita kong si Arthur ang nag-text pero napansin kong medyo mahaba-haba. Nagulat ako. Nataranta. "McDo, Mac, Pre, Bestfriend. Ako 'to si Arthur. Gusto ko lang sanang magpasalamat sa iyo sa lahat. Hindi lang dahil naging McDo kita kundi dahil naging bestfriend kita ng matagal na panahon. Masakit man pero hindi na ko makakabalik dyan. Nandito na ko Amerika, ipinetisyon na ko nila Mama't Papa kasama sila Ate. Noong april ko pa inaasikaso ang pag-alis ko, hindi ko lang sinabi sayo. Iyon ang dahilan kaya binuhos ko lahat ng oras ko sayo noong summer. Gusto ko sanang masulit ang pagsasama natin. Basta, McDo, anuman ang mangyari mahal na mahal na mahal kita. Alam kong magkikita pa tayo, at kapag nangyari iyon sana matuloy pa natin 'to. Hanggang sa muli. Salamat. Paalam." text niya habang ako nanghihina. Parang hindi ko maihakbang ang mga paa ko pababa. Hindi ko pinahalatang malapit nang tumulo ang luha ko dahil marami akong kasabay na estudyanteng pababa rin ng hagdan. Pero sa loob ko, gusto ko nang sumabog. Gusto ko ng umiyak. Ganoon pa man, hindi na magulo ang isip ko. Naliwanagan na ko.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Lumabas ako ng university pero hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. Gabi na. Sumakay ako ng jeep ng walang kamalay-malay. Umandar ang jeep. Nakatingin lang ako sa bintana ng tahimik. Hanggang sa nararamdaman ko na lang na dumadaloy na pala ang luha ko sa pisngi. Mabuti't walang tao sa jeep maliban sa driver at isang pasaherong natutulog sa dulo. Doon naramdaman ko ang sakit. Sakit na mawalan, hindi lang ng karelasyon kundi ng isang kaibigan. Maya-maya, natanaw ko ang sign ng isang fastfood chain. McDo. Dali-dali akong pumara. Pero hindi ko pa rin alam kung bakit. Bumaba ako ng jeep at bigla akong may narinig na malakas na busina. Peeep!!! Muntik na pala kong mabundol ng isa pang jeep. Minura pa ko ng driver. Putcha naman, parang galit sa akin ang mundo. Bakit ba ganito?

Pumasok ako ng McDo. Naupo. Hindi ko alam ang gagawin ko. Binasa ko ulit ang text ni Arthur, nagbaka-sakaling nagkamali lang ako ng pagbasa. Pero hindi. Ganoon talaga. Mas lalo ko pa tuloy naramdaman ang saksak sa puso ko. Para kong dinurog. Para kong sinampal. Pero ngayon, hindi na ko umiyak. Napaisip ako. Okay lang! Maswerte pa rin naman ako, dahil mayroon isang taong hindi ko lang naging bestfriend. Naging bahagi rin ng buhay-pag-ibig ko kahit na ISANG KABANATA lang.

Tumayo ako, pumunta sa counter. Umorder ako ng spaghetti, burger, fries, at coke! Kumain ako. Sumumpa ako na sa pag-ubos ko ng lahat ng ito ngayong gabi, kakalimutan ko ang lahat. Magsisimula ulit ako. Magsisimula ako ng panibagong kabanata. At maya-maya’y bigla nang tumugtog ang music sa McDo.

Tuloy pa rin ang awit ng buhay ko

Nagbago man ang hugis ng puso mo

Handa na 'kong hamunin ang aking mundo

'Pagkat tuloy pa rin.

WAKAS.

Move on. It is just a chapter in the past. But don’t close the book! Just turn the page.

--- Brooklyn Copeland ---